Sitem

[Leyla]

Acılarını erken yitirmiş bir dost gibi gömerek geldim.Gelirken yüreğim vardı; bir de yarım,kırık-dökük kelimelerim.Ay uyumuş ,yıldızlar gitmiş karanlıkların içinden güneşi alarak geldim.

Geldim ya!Ama biraz sitemli......
Sitem, türkülerin sesiz çığlığı, bir yeraltı ırmağı ve gülün bülbüle gönderisinde,umudun direnişe dönüştüğü yerde ince bir tebessüm,insan yaralarından geçen bir çığlıktır.Sitemin tek muhatabı vardır.O'da "DOST" Sitem dosta,sitem sevdaya, sitem o tebessümü anlayanadır,birazda....

Sitemdir türküleri bir araya getirirken,sitemsiz katkılarıyla yanımda olduklarını bildiğim dostlara selam etmek.Bu nedenledir ki "dostun gülü yaralar" beni diyerek sitemli ya da sitemsiz dostlara içtenlikle MERHABA.....

Merhaba Dostum!
Görüşmeyeli yorgunum.
Yıkık kentler, yorgun sevinçler ritimli bir inilti gibi geliyor yaşamın uğultusunda...
Görüşmeyeli ya sen!NASILSIN....
Ya da BEN..

Şu sıralar ben dostum, yürek ülkelerinin sokaklarındayım.Umarsızca varım,bir kuş gibi kopmuş göçmen sürüsünden.Ve derken,dostluğun,sevginin satıldığı beyoğlu kasetçi dükkanının önünden geçiyorum.Bir şarkı alıyorum senin için, Yeni Türkü'den" Olmasa Mekupların".Bende dinliyorum ama!! Satılmış dükkandan alınan gürültüyle değil, ıssız bir sessizlikte. Neye yarar şiirler,gelincikler büktü ya boynunu.Neye yarar türküler...Yine hüzün içinde çöktü akşam.Ve ben,ıssız bir yalnızlıkta ay ışığını görmekten yosunkaranlığın adımlarınla yaşarım.Ben böyle yitip gidersem bir daha dönemem.Gri bir yalnızlık boyar beni.Bunun adı nedir bilir misin? Sitemdir dostum sitem. Türkülerin dilinde insan olmaktır yaşamda; üretmek ve savaşmak için.

Oysa ben;
Pencereleri kapalı , daracık bir sokaktayım. Unutmuşum yolları. Yer kalmamış bana bu şehirde, hapsedilmişken kendi duvarlarımın içinden biraz geç olsada sana sesleniyorum; Gidişini anlatmak için:

Geldin!
Acılarını erken yitirmiş bir dost gibi gömerek geldin.Gelişinde gidişin gibi hüzünler uçurdu külden yalnızlıklara. Şimdi, gündüzler dokuyan kentte gülücük arkası bir denize bakar gibi bakıyorum her yere. Kendi merhabalarımla çoğalıyor her şey ve kalemime sarılıp; dostlarımı düşünüyorum her seferinde... Sitemli ya da sitemsiz.
Bugün ne yaptım biliyor musun? Yine yüreğimin sesini dinleyip o dört duvar arasındaki köşemdeydim.Ama bugün farklı ve mutluydum.Çünkü sana seslendim kelimelerin ötesinden.Ağlarsam kızma sakın bana; ağlamak bile yakışıyor bazı insanlara.Hey! küçük kedi,kayıp kentin yakışıklısı;SEN! ağlama sakın. Çünkü sen; umudun,güneşin,sessiz adaların savaşçısısın.Elinde yüreğin çarpışıyorsun.Görmedim ama ,eminim ki gülmek yakışıyordur sana. Ve ben biliyorum ki; İstanbul'dan geçerken baharın denize dökülmüş güzelliği senin gülüşünün eseri olsa gerek...

Ve ben; artık anladım ki! bugünlerde yürümek,yazmak hiç bir şeyi çözmüyordu.Anladım ki yazdıkca parmağında yaralı bir öykü taşıyordu insan.Yaşananlar bir beden büyük geliyordu artık.Bir dostluğu paylaşmak için çok geç,bir sevda yerimden vuruyordu zaman.

Görüyorsun ya! Yine daldım gidiyorum kelimelerin derinliklerine....
BEN! bütün bunları niye mi yazıyorum?
Gönderdim kavgalarımı dağlara verdim.Söndürdü yaktığım yangını zar zor kalbim.Vazgeçtim.Sözlerim yasak." Yalnızım dört duvar arasında hepsi bu kadar işte."
Yalnızlığımın içinde bir gri film yine eriyerek gitti.Yerini "hüzünlü vedaya" bıraktı.Alışılmışlığın ötesinden sessizce ama çığlık çığlığa...Anılar baharından güzelliğin,güneşi as gözlerine yeşili solmasın.Uzak iklimlerdeyim artık.Boynu bükük kardelenler yopluyorum.Boynuma takıp dostlarıma dağıttığım yıldızlar incinmiş şimdi.Kilimsiz odam efkarlanmış....
Hani!
Dostluk şarkıları vardı ya! Söz verdiğim ama öğretemediğim; O da susmuş gülümsüyor.Ve ben gidiyorum.Tüm gidişlerin ötesinden bir elveda sana....
SEN!
Sen durur musun? Sen de gidiyorsun ya; Sevgiline,evine,işine yetişmek için.Sçların,gözlerin,ellerin neyin varsa toplayıp gidiyorsun ya...Her seferinde bir şey unutuyorsun.Geride bıraktığın dostların gibi.
Bir sözüm kalmadı söyliyecek.Acı sularda kaldı umudum.Ve ben kuzey yıldızı kadar uzakta yeniden yollara düştüm.Bir şiir,bir mektup yaşatır herşeyi yaşamın anlamı solduğunda ve ben yoluma devam ederim bitmemiş bir mektubun ortasında.Darma dağınık sözcükler arasında yaşamsa yerli yerinde ,yerli yerinde herşey dolu ,dizgin ve çoğul...
Şimdi herşey kesintisiz ve sürekli bir devrim gibi herşey yeniden.Yüreğim yine yepyeni bir mazi yarattı sözcüklerin gücünden.
Yüreğimdeki dövme gibi; çok eski bir gravürden şimdilik "HOŞÇAKAL" Ve;
Yalnız gemilerin ,uğradığı limanda tanıdığım uçarı martı.Hiçbir kurala sığmaz, ne zaman nereye varacağı belli olmayan.Sığındığım en kuytularda adını bilmek ve sana ulaşabilmek çok güzeldi.Masmavi göklerin sonsuzluğundaumuda kanat çırpman dileğiyle.....

"Pencerenden ay ve güneş, yüreğinden sevgi ve umut hiç eksilmesin"
Kendine iyi bak

(DELI KIZ)