BILME

[dilpak]

Bilme Hicbir seyin eskisi gibi olmadigi bir zamanda yasadigini, surungenler gibi. Belki surungenlerden daha zelil ve rezil... Bilme! Gok kusaginin yedi renginin kirletildigini ve arada hicbir uzlastirici renge mahal birakilmadigini. Insanoglunun butun ilkel durtulerinin mutehakkim oldugu bir cagdasin. Uygarligin kapi disari edildigi, bilimsel aksesuarlarla hareket eden sarlatanlarin bas taci edildigi bir dunyadasin. Bilme! Yeryuzunun kendinden ve herseyden utandigini,toprak ananin haysiyetinin bu kadar zedelendigini,icine birakilan ya da firlatilan her cesedin bir bicak gibi durdugunu...Bil ki gozyaslari korkularin gizli itirafidir artik. Korkakligin bedeli..Geldi gecti omur Nerde sevdiklerim? Nerde sevenlerim her sey yalan, her sey bos, zaman her zamanki gibi olum gergefini hizla ormekte, fakat kendisinden haddinden fazla uzaklasan insanoglu, simdi fark etmekte tepesinde duran olum gergefini... Mahluklarin en sereflisi oldugunu, seref bakiminda mahluklarin en asagisina dustugunu, bu zamanda anlamakta... Bir esfel-i safilin klasigi. Kus civiltilarini bir baska duymakta , kuslarin daha hizli goc ettiginden olsa gerek. Her sey bir baska degismekte, adeta ilk insanin ilk bakislariyla dunyaya temase etmekte, bir farkla urpertinin yerini korku almis ve gunahkar bir mazinin agirligini sirtinda duyumsamakta. Simdi dunya, insanlari tek ediyor,ilk insan gibi dunyaya yukardan bakilmamakta. Gormuyormusun her seyin bambaska oldugunu? Eski zaman insanlarinin olen hayvanlara gosterdigi ilgi, merhamet ve yakinlik, simdiki insanlarin yani baslarinda olen insanlara gosterdigi ilgi, merhamet ve yakinliktan kat kat fazlaydi. Degisen ney? Maddi bakiminda insanoglu hic bu kadar gelismemisti. Dunyadaki yiyecekler milyarlarca belki trilyonlarca insani doyurmaya yeter. Gel gor ki evlerde beslenen hayvanlardan daha fazla insan acliktan olmekte...Bilme! Insanlarin gozlerine, benliklerinin soguk, irinli elleriylen yapilmis miller cekilmekte Sadece kendisine bakan ama gormiyen gozler, Icerde sonsuz bir karanlik, kalemlerin yazmaya tahammul edemiyecegi kadar buyuk bir vahset.. Kalem kendisini tutan elden utanir...Onulmaz yaralar bitiyor eski bahcelerde.Eski zaman resimleri ve gul hatiralar, kustah ve kibirli ayaklar altinda, Dallarinda pervazisca sokuluyor rengarenk hayeller, Ruhlarda hoyrat ellerin darp izleri... Bilme! Babanin her gun gordugu ogluna bir kez olsun bir baba gibi bakmadigi bir cagda oldugunu. Bilme! Hakikate bakan butun yuzlerin musalla tasinin altinda param parca oldugu bir devirde yasadigini, En buyuk nedametin kulden yapilmis bir anitin tepesine cikarildigi ve kayip canlara-olmayan fedailere-utopik idolojilerin okundugu bir kabustasin. Babalarinin cenazesinde dua niyetine dedikodu yapan evlatlarin torunusun, Bilme! Ekseriyetinin dusunmedigi AZINLIGIN KUDUZ KOPEK ler gibi kovalandigi bir toplumdasin... Acizligini,zayifligini korkakligini kalabaligin gurultusunde yok ettigini sanan insanciklarin arasindasin. Bilme! Her dogan gunesin uzerine onceki gunlerin kirleri dokulmekte... Dunya bir an once kirlerden kurtulmak istemekte.Aksi takdirde zaman ne zaman bu kadar suratle gecmezdi, hayat teknolijinin harikalariyla donatilmisken dislerinin arasind n konusmazdi, Her sey sun i.her sey sahte her sey zoraki...