Ey hayat söyle nerde kalmıştık/merhaba

[..Mahur..]

(ey hayat, sen şavkı sularda bir dolunaysın
aslında yokum ben bu oyunda
ömrüm beni yok saysın…)

yaşam bir ıstaka
gelir vurur ömrünün coşkusuna
hani tutulur dilin
konuşamazsın!

tırmandıkça yücelir dağlar
sen mağlupsun sen ıssız
ve kalbinde kuşların gömütlüğü
tutunamazsın…

eloğlu sevdalardan dem tutar
aşk büyütür yıldızlardan
yasak senin düşlerin
dokunamazsın...

birini sevmişsindir geçen yıllarda
açık bir yara gibidir hâlâ
hâlâ ne çok özlersin onu
ağlayamazsın...

yolunda köprüler çürür
sesin, sessizlik sanki bir uğultuda
savurur hayat kül eyler seni
doğrulamazsın!

yapayalnız bir ünlemsin
dünyayı ıslatan şu yağmurlarda
herşey çeker ve iter
anlatamazsın...

yaşam bir ıstaka
gelir vurur işte ömrünün coşkusuna
sesinde çığlıklar boğulur ama
bağıramazsın…

sonra vakt erişir, toprak gülümser sana
upuzun bir ömrün ortasında
ne hayata ne ölüme
yakışamazsın!

yazdırmalısın mezar taşına:
ey hayat, sen şavkı sularda bir dolunaysın
aslında hiç olmadım ben bu oyunda
ömrüm beni yok saysın…

YILMAZ ODABAŞI



Sanırım en güzeli buydu,yani şiir'dilin kemigin olmadıgı en güzel bölüşüm.Paylaşımlarla bölüşmek ve görüşmek dilegiyle merhaba Mahur

[rojser]

paylaşımın için tesekkürler mahur heval

[..Mahur..]

rojser heval katkınız duyarlılıgınızında bir göstergesi oldu çok teşekkürler

[evina]

...

[Meryemm]

İKİNİN ŞİİRİ



Bugün iki kez yağdı yağmur;

iki kez eskidim sanki.



İki ömrü kol kola yaşadım ben;

biri nergis bahçesi, diğeri mahşer yeri.



Hep iki şömine yandı yüreğimde;

birinde ateşti, diğerinde kül.



Ve iki kez âşık oldum;

bundandır iki kez ölmüşlüğüm.



Sonra bir serüvende ikiye böldüm ömrümü;

şimdi sömestrdeyim.



İlk iki kitabımdan sonra sıtmaya tutuldu coşkum;

daha depremlerleyim.



Ve iki kere iki,

kitabımda benim,



ya çok eder

ya sıfır...



Bir yılmaz odabaşı şiiri de benden!

[..Mahur..]

NEYİ ANLATIYORUM BEN BİR OZAN ÇIRAĞI BİLE..

şimdi
öfkemde dolandı gün allı-mor
neydi az önce
o zifiri karanlık
ağarmadan ortalık
selam civan dost
bozkır mı uyanan
güne dönmüş çorak toprak
seslerle hele yokla kendini
bahçesi olurmuş acılar ülkesinin
tomurcuksuz, çiçeksiz
çocukları oyuncaksız, şekersiz
önceleri böyle değildi insan
bir ala geyik seker ormanda
mağrur, atik
acılar yürür insanlarla yollarda

insan,
ilkyaza vuran
öfkeye gül sunan
doğruya dost, eğriye düşman
sevda olmalı
karanın karanlığında
pusatsızı
sevda olmalı
bir uçtan bir uca ağlamak sız
ve haber haber olmalı
ölümün sesi toktur
çocuklar duymamalı
bak civan dost
mevzilinmiş acı
bilenir toprağın avuçlarında
birşeyler demelisin artık

neyi anlatır duvaklı güzellikler
neyi anlatıyorum ben
bir ozan çırağı bile olamazken

YILMAZ ODABAŞI